Adds

Adds

Adds

"آرزو" در "ناجه"

بابک مهدیزاده


بعضی‌ها می‌گویند گیلانی‌ها هوای همدیگر را ندارند؛ می‌گویند از روبه رو با هم خوب‌اند و پشت سر، مشغول نقشه کشیدند. روحیه تعاون و همکاری ندارند. از عرصه سیاست تا هنر، کمتر می‌توان ردی از همگرایی گیلانی‌ها پیدا کرد.
علل چنین حرف‌هایی، شاید این است که ما به صورت انفرادی شاید حتی نابغه باشیم، اما در کارهای جمعی ماجرا بیخ پیدا می‌کند. این معضل البته در کلیت جامعه ایرانی وجود دارد، اما در گیلان مرزبندی‌های شخصی پُر رنگ‌تر است. کمتر در کارهای گروهی، تن به همکاری می‌دهیم. فرصت‌های جمعی هم آن قدر کم بوده که در خاطره‌ها می‌ماند. صراحتا بگویم، خیلی‌هامان، چشم دیدن همدیگر را حتی نداریم. دلیلش را هرگز نفهمیدم. شاید در یک حزب یا یک NGO همکار باشیم و اهدافی مشخص را دنبال کنیم، اما مدام در حال جناح بندی و انشعاب هستیم. کار به جایی می‌رسد که از دل انشعاب هم، باز انشعاب می‌کنیم و اعضا مدام جابه جا می‌شوند. نمونه‌اش همین شورای شهر رشت؛ این شورا جزء معدود شوراهای کشور است که اصلا نمی‌توان دریافت کدام عضوش اصلاح طلب است و کدام یک اصولگرا؟
از سویی دیگر، و از نظر کثرت بیشترین رسانه خبری از آن گیلانیان است، اما در این میان کمتر می‌توانیم دو-سه رسانه همسو پیدا کنیم. معضلی قدیمی و گویی، ریشه دار.
اما این بار ما در «ناجه» گردِ هم آمده‌ایم تا خلاف تمام این مسائل را ثابت کنیم و بگوییم می‌توان دور هم جمع شد و خوب کار کرد. این بار، جمعی از کنشگران سیاسی، اجتماعی و فرهنگی دور هم جمع شده‌ایم و محضِ رضای دلمان هم که شده می‌خواهیم مجله‌ای منتشر کنیم که آوازه‌اش به گوشه-کنار ایران برسد. مطمئنا این جمع، نیمی از توان و پتانسیل این استان هم نیست، اما برای شماره اول تمام سعیمان را کردیم که باهم باشیم و «باهم بودن» را تمرین کنیم، و امیدواریم که این جمع شماره به شماره بر تعدادش افزون شود.
ناجه در زبان گیلکی «آرزو» معنا می‌دهد. این اسم را انتخاب کردیم، در زمانه‌ای که «اُمید» رونق بازار است. به توسعه استانِ سرسبزمان «امید» داریم و قرار است در تحقق این رویا «با هم» باشیم. فرقی نمی‌کند کجای گیلان زندگی می‌کنید، از شرق تا غرب، از شمال تا جنوب اگر عاشق گیلان و توسعه استان هستید، ما را یاری رسانید و ما دستِ یاریِ شما را گرم می‌فشاریم. ادعای تاثیرگزاری عجیب و غریب بر روند توسعه گیلان نداریم، اصلا چنین خیالی را در سر نمی‌پروانیم، توانش در حد ما نیست، اما قصد داریم چند صباحی بی‌دعوا و بی‌غش «با هم» باشیم. همین. با هم باشیم و با هم بنویسیم و با هم «آرزو» کنیم برای توسعه سرزمینمان. «ناجه» بیش از آنکه مجله‌ای اینترنتی باشد، شاید امکانی در فضای مجازی است برای تمرین دوست داشتنِ بی‌ریایِ یکدیگر و زمزمهٔ آرزوهای مشترک. به همین خاطر، جمعی عزیز و گرامی دستِ نیازم را فشردند و در اولین شماره بی‌هیچ مزد و منتی به یاری‌ام شتافتند. «ناجه» آرزوی شیرین مشترک همهٔ ماست شاید. پس منتظرتان هستیم در شماره‌های بعدی... .

Adds

Adds

Adds